SEEbiz.eu

Marković je bio predsednik Jugoslovenskog udruženja za filozofiju, dekan i upravnik Instituta za filozofiju beogradskog Filozofskog fakulteta, jedan od organizatora Korčulanske letnje škole u 1960-tim, član Saveta znamenitog filozofskog časopisa „Praksis” i mnogih drugih stručnih časopisa.

Važio je za jednog od najuticajnih srpskih filozofa, marksističke humanističke orijentacije posle Drugog svetskog rata. Na početku formiranja Socijalističke partije Srbije smatran je za jednog od njenih ideologa, čiji potrpedsednik bio do 1995. godine.

Bio je redoni član Srpske akademije nauka i umetnosti (SANU), predavao je na mnogim univerzitetima u Evropi, Sjedinjenim Američkim Državama i Kanadi. Mesto i vreme sahrane Mihajla Markovića biće naknadno saopšteno, naveli su u porodici. Akademik Mihailo Marković bio je jedan od najznačajnijih srpskih filozofa 20 veka, marksisitičko humanističke orijentacije.

Marković je bio redovni član Srpske akademije nauka i umetnosti (SANU), a mnoge od njegovih knjiga, kao što su Dijalektička teorija značenja (1961) i Filozofski osnovi nauke (1981), spadaju u svetsku filozofsku baštinu.

Predavao je na više univerziteta u Evropi, u Kanadi, što je bio profesor i na američkim Mičigenskom univerzitetu u En Arboru i na Univerzitetu Pensilvanije u Filadelfiji, objavljeno je na internest stranici Srpskog filozofskog foruma. Obavljao je dužnost predsednika Jugoslovenskog udruženja za filozofiju, bio dekan Filozofskog fakulteta u Beogradu, upravnik Instituta za filozofiju Filozofskog fakulteta u Beogradu.

Bio je član Organizacionog komiteta Korčulanske letnje škole ranih 1960-tih, član Saveta znamenitog časopisa „Praxis”, član redakcije časopisa The Philosophical Forum, Boston, Filozofia, Torino i Noeus Forum, Beč. Bio je predratni komunistički aktivista, partizan, a nakon Drugog svetskog rata u vreme sukoba Jugoslavije sa zemljama sovjetskog bloka žestok kritičar staljinističkog dogmatizma.

Tokom 1960-tih Marković je postao jedan od glavnih kritičara Josipa broza Tita i Saveza Komunista Jugoslavije, učesnik i strateg demonstracija 1968. na Beogradskom univerzitetu.

U januaru 1975. je iz političkih razloga suspendovan na Filozofskom fakultetu i potom postao jedan od poznatijih disidenata. Poznih 1980-tih bio je jedan od autora Memoranduma SANU o pioziciji srpskog naroda u jugoslovenskoj federaciji.

Marković je bio jedan od osnivača Socijalističke partije Srbije (SPS) i autor programskih načela SPS, važio je za ideologa partije dok novembra 1995. nije bio isključen iz SPS. Kao razlog za iskjljučenje bio je, kako su tada navodili meiđi, suprotsavljanje osnivanju stranke Jugoslavenska levica (JUL) kojom je rukovodila Mira Markovića, supruga predsednika SPS Slobodana Miloševića.

Marković posle toga nije ima zapaženiji politički angažman, a u novembru 2004. bio je svedok odbrane na suđenju Slobodanu Miloševiću u Haškom tribunalu. Poslednjih godina je Marković bio žestok kritičar zvanične linije SPS.

Objavio je knjige: „Filozofski osnovi nauke”, „Dijalekticka teorija značenja”, „Formalizam u savremenoj logici”, „Determinizam i sloboda”, „Kritička društvena nauka”, „Humanistički smisao društvene teorije”, i „Etika i politika”.

Niz Markovićevih dela je preveden u inostranstvu.